Zarządzanie grupami i zespołami – cz.1

Faza trzecia – Integracja. Powoli ukazują się elementy wspólne, jednoczące grupę. Ustala się właściwa siła i dynamika działania, adekwatna do zwartości, statusu, rangi i celu zespołu. Na pierwszy plan wysuwa się harmonia współdziałania i konformizm. Kształtują się poglądy, kto ma jaką rolę i status. Objawiają się nieformalni przywódcy oraz osoby, którym przypada znacząca rola w działaniu. Ustalane są oczekiwania, które mają być spełnione. Powstaje wewnętrzna kultura organizacyjna zespołu. Rodzi się tożsamość grupy.

Faza czwarta – Kooperacja, zwana też dojrzałością zespołu. Zwykle zaczyna się od gwałtownego wybuchu aktywności. Pracownicy uświadamiają sobie swoją rolę i status w zespole. Członkowie akceptują się wzajemnie. Powstaje poczucie jedności. Pracownicy akceptują przynależne im obowiązki i realizują wyznaczone cele. Ak­ceptują przyjęte normy. Podstawowa struktura grupy nie jest problemem otwartym, lecz staje się mechanizmem służącym osiąganiu celów.

Gdy pojawia się nowa osoba w zespole lub wewnętrzny przywódca, który chce za­władnąć grupą, mogą występować przypadki cofania się do poprzednich faz. Osoba ta albo zrealizuje swoje zamiary i zostanie zaakceptowana, a pozostali zaakceptują nowe przynależne im prawa, obowiązki i status, albo zostanie odrzucona przez grupę.

Faza piąta – Dryfowanie. Niekiedy (a nawet często) pojawia się dryfowanie mogące prowadzić do rozpadu grupy. Niektórzy członkowie dobrze rozpoznają możliwości realizacyjne innych osób współpracujących w zespole, a następnie wykorzystują ich pracę dla własnych celów. Kooperacja powoli przeradza się w nierównomierne obciążenie pracą oraz nadużywanie statusu i pozycji w grupie, zespole czy firmie przez jednych na niekorzyść innych. Powstaje niezadowolenie, wzajemna niechęć, prowadząca do rozpadu harmonii i współdziałania.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *