Zarządzanie grupami i zespołami – cz.2

Diagnoza mocy komunikacyjnej w organizacji

Proces komunikacji odbywa się w określonym systemie społecznym, w którym trzeba uwzględniać status społeczny, zawodowy, wykształcenie, doświadczenie i in­teligencję każdego z uczestników procesu. System komunikowania jest sekwencją wydarzeń. Przedmiotem diagnozy jestfąnaliza osobowości i wzajemnych relacji pod kątem ich komunikatywności oraz chęci do współpracy. Chodzi o dobranie takich specjalistów, aby wzajemnie stymulowali się do pracy, oraz eliminację tych, którzy przez wzajemne relacje mogą wprowadzić destrukcję. Potrzebni są tacy specjaliści, którzy potrafią być komunikatywni oraz tworzyć i pobudzać klimat rozwijający postawy i zachowania wzmacniające wymianę wiedzy, umiejętności i doświadczeń niezbędnych do wypracowania należytych wyników.

W procesie komunikacji zawsze występują nadawca i odbiorca. Nadawanie infor­macji zależy od jej rodzaju, umiejętności przekazywania jej przez nadawcę, a także od postawy i celów jej autora. Na odbiór informacji ma wpływ nie tylko percepcja, ale także zachowanie się bezpośrednich uczestników procesu informacyjnego oraz jego obserwatorów. Milczenie też jest jednym ze sposobów komunikacji. Najważniejszym elementem dobrej wymiany informacji jest zapewnienie możliwości płynnego przej­mowania ról pomiędzy nadawcą a odbiorcą. Sam akt komunikacji zawiera w sobie trzy aspekty:

  • aspekt zawartości merytorycznej, będący informacją o rzeczywistości realnej lub wyimaginowanej,
  • aspekt skojarzeń, wynikający z określonej relacji pomiędzy rozmówcami, będący interpretacją określonych treści merytorycznych,
  • aspekt filtrów, które zakłócają nadawanie, a przede wszystkim odbieranie infor­macji.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *