Zarządzanie przedsiębiorczością – cz.1

Niezależnie od zjawiska ryzyka przedsiębiorcy podejmują go w różnej skali, zwłaszcza wówczas, kiedy ze wstępnych kalkulacji wynika, że przedsięwzięcie jest zyskowne, chociaż wymaga nierutynowych decyzji, łączenia ich z procesem innowacji, z nowymi formami organizacji biznesu itp.

Szerszym kontekstem innowacyjności i związanego z nią ryzyka jest uwzględ­nianie społecznych i kulturowych kontekstów przedsiębiorczości. Stanowi je zespół czynników o charakterze społecznym, które przeplatają się z konkretnymi warunkami gospodarczymi i traktowane są jako ważny czynnik wzrostu gospodar­czego. Niekiedy stwierdza się w literaturze, że ludzie przedsiębiorczy pojawiają się wówczas, kiedy zaistnieją odpowiednie dla przedsiębiorczości warunki gospodarcze i to zarówno w sferze materialnej, jak i instytucjonalnej. Równolegle z tym procesem muszą nastąpić zmiany w świadomości społeczeństwa, w świadomości menedżerów i świadomości konsumentów. W oparciu o te zmiany kształtują się nowe normy spo­łeczne, kształtują się nowe przekonania i psychiczne motywacje kierujące jednostkę na drogę osiągania sukcesu, pojawia się wreszcie legitymizacja przedsiębiorczości jako drogi zmian, drogi akceptacji innowacji i osiągania wyższego stopnia kultury przedsiębiorczości w danym społeczeństwie.

Cechy osoby przedsiębiorczej – cechy nabyte i pożądane

Osobowości oraz zachowania przedsiębiorcze z reguły łączy się z systemem edukacji, która stwarza podstawy określonej wiedzy o przedsiębiorczości, wiedzy o przedsię­biorstwie i sposobach jego funkcjonowania. Podejmowanie przez poszczególne osoby działalności gospodarczej oraz wykazywanie przez nie zachowań przedsiębiorczych łączy się z umiejętnościami, postawami i wiedzą, którą gromadzi się przez całe życie.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *